Dit jaar liep anders dan verwacht. Er stond een bruiloft op de planning en mijn toekomst leek uitgestippeld. Toch waren mijn inmiddels ex-partner en ik gaandeweg ons eigen pad een beetje kwijtgeraakt. Met verdriet én liefde voor elkaar besloten we ieder opnieuw ons eigen pad te zoeken.
Dat dwong mij een stap terug te doen. Wat wilde ik eigenlijk? Het gaf mij ook het inzicht dat er meer moest veranderen. Op mijn werk zat ik niet meer op mijn plek. Sommige vrienden en familieleden had ik te veel voor lief genomen. En ik deed veel te veel dingen waar ik simpelweg te weinig energie uit haalde.
Juist bij vrienden en familie vond ik steun. Een nieuwe baan, gezonder leven en weer dingen doen die energie geven, hielpen me vooruit. Dat ging niet vanzelf. Maar inmiddels voel ik me beter en sterker dan ooit.
Soms is een stap terug blijkbaar nodig om sterker verder te kunnen.
Die les neem ik mee de raadzaal in. Ook daar zoeken we opnieuw onze weg. Het raadsakkoord maakte plaats voor coalitie en oppositie. Er zitten nieuwe partijen aan tafel, mensen hebben andere rollen en ook binnen Gemeentebelang is de dynamiek veranderd.
Waar we eerder vooral overeenkomsten zochten, komen verschillen nu nadrukkelijker op tafel. En dat heeft ook voordelen. Het debat is nu al scherper. Voorstellen worden kritischer bevraagd en het college moet keuzes beter onderbouwen.
En misschien is dat wel het begin van een nieuwe bestuurscultuur. Juist dan betekent transparantie ook durven zeggen: dit ging niet goed. Feedback accepteren, fouten erkennen en excuses aanbieden. We kunnen elkaar stevig bevragen, maar moeten elkaar dan ook vertrouwen en ruimte geven om te leren.
Dat is voor mij veerkracht. Soms vind je juist door opnieuw te beginnen de goede richting. Voor jezelf, maar net zo goed voor deze raad, het college en uiteindelijk voor Nunspeet.
Ruben Timmer.
