Deze maand ligt de startnotitie Educatiebeleid van de gemeente Nunspeet op tafel. Een startnotitie is zo’n document waar iedereen weer net iets anders naar kijkt en iets anders in leest—maar daar wil ik nu niet verder op in gaan.
Wat mij triggerde, was de term: Boswachter publiek.
Die woorden brachten me terug naar de tijd dat ik hier net kwam wonen. Ik was een nieuwkomer op de Veluwe, een zogenaamd groentje tussen al dat groen—zo anders dan de kale landerijen en het vele water dat ik uit Friesland kende. Alles wat zich hier in de natuur afspeelde was voor mij nieuw.
Ik ging veel wandelen, keek mijn ogen uit bij de door wilde zwijnen omgeploegde grond, struinde door bos en hei en luisterde met ontzag naar het burlen van de herten. Elke keer weer een spektakel. Urenlang zat ik,ergens tussen Elspeet en Staverden, of in de Kroondomeinen bij Vierhouten, wachtend tot die imposante dieren zich liet horen.
Maar mijn mooiste natuurervaringen beleefde ik met Ko, de boswachter.
Ko leefde vóór en ín de natuur. Hij kon er prachtig over vertellen en kende, zo leek het, alles en iedereen mens en dier. Met hem werd de natuur een verhaal waar jezelf aan deelnam. Hij liet je kijken, luisteren en vooral verwonderen.
Voor mij was hij het levende voorbeeld van wat een boswachter voor het publiek kan zijn.
Juist daarom verbaasde de uitleg van het college over de invulling van een boswachter publiek mij.
Ik vraag me dan af: zijn de tijden zo veranderd? Of zijn we vooral dingen anders gaan noemen?
Natuurlijk, er is meer regelgeving. De natuur moet beschermd worden. En ja, binnen onze gemeente is iemand nodig die dat organiseert, die afstemt met ambtenaren, boa’s en natuurorganisaties. Dat snap ik echt wel.
Maar voor mij is dat iets anders.
Dat is een boswachter tussen de bureaus en de regels.Een boswachter voor het publiek is voor mij iemand zoals Ko. Iemand die met hart en ziel uitdraagt wat je buiten ziet en voelt. Iemand die mensen meeneemt, enthousiast maakt en verbindt met de natuur. Niet via regels en structuren, maar via verhalen, beleving en verwondering.
En misschien klinkt dat wat ouderwets.
Maar juist dat is wat mensen bijblijft. Dat is wat ervoor zorgt dat je anders gaat kijken
Want als we vergeten wat een boswachter voor mensen kan betekenen,
houden we straks misschien nog wel regels over…
maar geen mensen meer die zich verbonden voelen met de natuur.
Ans Pluim
