Na mijn eerste maanden als raadslid denk ik dat ik een opleiding heb gemist: de cursus pleisters plakken. Voor ieder probleem bedenken we een regeling. Voor de gevolgen een uitzondering. En als het dan nog steeds niet werkt, trekken we de portemonnee.
Neem asiel. Mensen vluchten voor oorlog, geweld of vervolging. Vervolgens begint hier de estafette. Europa kijkt naar landen, Den Haag naar provincies, provincies naar gemeenten en uiteindelijk kijken wij in Nunspeet naar een kaart en vragen we: waar dan?
Aan de Elspeterweg zijn honderd opvangplaatsen voor alleenstaande minderjarige vreemdelingen. Daarnaast vangt Nunspeet ongeveer tweehonderd Oekraïners op. Toch kregen we dit voorjaar te horen dat we nog niet volledig aan onze wettelijke taak voor asielopvang voldeden. Oekraïners tellen namelijk niet mee voor de Spreidingswet.
Bij woningbouw werkt het al net zo. Den Haag roept: bouwen, bouwen, bouwen. Ondertussen groeit de stapel regels, procedures en eisen. Natuurlijk ligt niet iedere vertraging aan Den Haag. Ook lokaal kunnen dingen beter. Maar de woningzoekende heeft weinig aan die nuance. Die leest in de krant vooral dat een project wéér later komt.
En als iets vastloopt? Dan volgt vaak een subsidie, compensatie of nieuwe uitzondering. Nog een pleister. Nog een laagje beleid.
Misschien moeten we wat vaker stoppen met vragen: welke regeling kunnen we hiervoor bedenken? En beginnen met: waarom bestaat dit probleem eigenlijk?
Ook lokaal. Minder stapelen, sneller kiezen en af en toe gewoon iets schrappen.
Een pleister kan nodig zijn. Maar als je de hele verbanddoos nodig hebt, is het misschien tijd om naar de wond te kijken.
Ruben Timmer — Gemeentebelang Nunspeet



