Maandagavond was de eerste commissievergadering Ruimte en Wonen weer. Wat meteen opviel: een flinke groep bezoekers. Altijd goed als mensen betrokken zijn bij wat er speelt. Toch zag ik weinig bekende gezichten. Al snel werd duidelijk waarom. Bij een agendapunt gingen er A4’tjes omhoog met mooie teksten over betrokkenheid, natuur, rust en gemeenschap. Klinkt goed, maar toen ik op de genoemde site keek, zag ik dat van de 120 handtekeningen er maar 5 of 6 uit Nunspeet kwamen. De rest kwam uit het hele land, tot aan Maastricht. Maar waarom?
Waar het over ging: een principeverzoek voor herontwikkeling van een terrein met een oude villa. We moesten als commissie advies geven of het idee kansrijk is. Nog geen definitieve ‘ja’, maar wel een ‘ja, mits’. Mits alle verplichte onderzoeken worden gedaan van verkeer tot natuur en minder bebouwing. Logisch, want een ontwikkelaar wil weten of zijn plan überhaupt haalbaar is.
Wat ik me afvraag: waarom zouden mensen van buiten Nunspeet zich druk maken over iets wat hier speelt? Als zij iets in hun tuin willen doen, willen ze toch ook niet dat wij daar iets van vinden?
Participatie is belangrijk, maar dan wel op een manier waarbij mensen zich echt verdiepen, meedenken en verder kijken dan alleen “ik wil dit niet”. Ook de vraag “wat als het plan niet doorgaat?” hoort erbij. Iedereen mag opkomen voor zijn eigen belang, dat moet ook,
maar het grotere plaatje telt ook.
Achteraf blijkt dat de aanwezige groep zelf interesse heeft in de villa. Prima, maar flyers en applaus in de raadszaal voelt dan toch meer als campagne voeren dan meedenken in het algemeen belang. Daarvoor moeten zij bij de eigenaar zijn. We wachten af wat de volgende stappen zijn.
Corrie Jansen
